تمام حرف و فكر من درباره نوعي حرف و فكر بود. نمي خواهند بفهمند، نفهمند. من وقت جر و بحث بيشتر با آنان را ندارم. و براي همين، كه ديگر از اين پس اين شبهه دشمني با آن ها و ديگري پيش نيايد براي هميشه از عضويت در كانون نويسندگان ايران در تبعيد و انجمن قلم ايران در تبعيد استعفا ميدهم ... [ادامه مطلب]
¦ Behrang Riahi @ Saturday, April 10, 2004
¦ 0 Comments
نويسندگان، شاعران و هنرمندانِ شرکت کننده در جشنواره ی " نزديکی دور"
درود بر همه ی شما.
از اين که بيانيه ای از کانون نويسندگان ايران (در تبعيد) را، تنها با خبر يافتن از به نمايش گذاشته شدنِ عبا و عمامه و نعلين خمينی ی آدمخوار در غرفه ای از نمايشگاه امساله ی اين خانه ی والای هنرها و فرهنگ های جهان، شتابزده و بی هيچ بررسی و انديشه ای ، امضا کرده ام، احساسی ژرف از شرمندگی و سرافکندگی دل و جانم را سراسر فراگرفته است. من اين کوته بينی و يک سو نگری را ـ که برآيند اعتماد گوسفندوار من به داوری ی برخی از دوستانم در کانون بوده است ـ هرگز بر خود نخواهم بخشود. اميدوارم، اما، که شمايان اين خطای زشت و شرم آور را، بزرگوارانه ، بر من ببخشاييد.
با درماندگی و شرمساری از شما خواهش می کنم امضای مرا بر پای بيانيه ای از کانون که در اين زمينه نوشته و منتشر شده است نبوده بگيريد.
پوزشخواه و سپاسگزار، دوستدار شما
اسماعيل خويی
نوزدهم فروردين ۸۳ / هشتم آپريل ۲۰۰۴ ـ بيدرکجا
¦ Behrang Riahi @ Saturday, April 10, 2004
¦ 0 Comments
خبرها حاکی از آن بود که در ادامه موج سرکوبهای سیاسی وسیستماتیک در ترکیه , تنها در روز اول آپریل 04 , درنتیجه حمله پلیس به بسیاری از دفاتر انجمن ها و تشکلهای محلی تعدادزیادی , از جمله 30 نفر ازاعضای گروه " تایاد " این کشور دستگیر و این دفاتر به ویرانه ائی تبدیل شده اند . اکنون به نقل از وکلای دستگیرشدگان خبر می رسد که آنان مورد اذیت و آزار وشکنجه قرار دارند .خبر این دستگیریها قبلا بدین شرح در سایت روشنگری درج گردیده بود .:::::::::::
¦ Behrang Riahi @ Thursday, April 08, 2004
¦ 0 Comments
فراخوان برای تظاهرات روز شنبه 10 آوریل
اخراج ها را متوقف کنید و از صمیم قلب عفو دهید
¦ Behrang Riahi @ Thursday, April 08, 2004
¦ 0 Comments
امروز دهمین سالروز کشتار توده ائی درکشور روانداست . کشتاری که در تاریخ بشری سابقه نداشت . در کوتاهترین زمان ممکن , تنها در عرض 100 روز, یک میلیون انسان کشته و قطعه قطعه شدند . این در حالی بود که جامعه بین المللی با اینکه می دانست در آنجا چه می گذرد , سکوت کرده و دخالتی نکرد.
مردم رواندا تا همین امروز در جستجوی پاسخی به این سوالند که چرا و به چه دلیل سازمان ملل متحد با خیالی آسوده تنها نظاره گر بوده است .
براستی چگونه ممکن بود که سربازان ونیروهای شبه نظامی درشبانگاه هفتم آپریل 1994 شروع به کشتار سیستماتیک مردم قبیله " توتسی " , بخصوص آنانی که با حکومت وقت مخالف بودند , نماید و هیچ صدائی در طول این مدت به مخالفت بیرون نیاید ؟ مردم رواندا هنوز در انتظار این پاسخ ,و یک عذرخواهی اند . پاسخ آنانی که نیروی کافی برای مداخله داشتند ولی هیچ اقدامی نکردند . سازمان ملل متحد بجای همه اینها در دهمین سالگرد این کشتار انسانی تنها به یک دقیقه سکوت بسنده کرده است . نمایشی از اینکه گویا زبان را یارای برآوردن کلام در این ارتباط نیست . واقعیت آنست که قدرتهای جهانی در صد روز فاجعه نگاه ازحادثه برنگرفته بودند بلکه با چشمانی باز بر حادثه نظر دوختند . نیروهای جنگنده خارجی تنها خارجیان را از کیگالی خارج کرده و شبه نظامیان را در ادامه کشتار خود آسوده نهادند . هنگامی که فرمانده نظامی سازمان ملل , Romeo Dallaire , نیروهای کمکی طلب کرد , درخواستش خیلی آسان رد شد چرا که قدرتهای بزرگ از مدتها قبل دقیقا می دانستند که چه اتفاقی دارد می افتد .منافع آنان دخالت گری را ایجاب نمی کرد .چرا که اگرکشور رواندا منافعی هم برایشان داشت , از مدتها قبل استفاده های لازم از آن برده شده بود . کشور فرانسه که در ایجاد ساختارهای اصلی این شبه نظامیان نقش اصلی را داشت دقیقا آگاه بود که آنها چه " استعداد های درخشانی " در کشتار دارند.
امروز در سالگرد این جنایت مردم رواندا همچنان در انتظار پاسخ , تنها و تنها با حضور فرمانده کانادائی آنزمان سازمان ملل متحد , رومئو دالاره , یاد قربانیان خود را گرامی خواهند داشت . کوفی عنان , پطرس قالی , فرانسوی ها , بلژیکی ها و آمریکائی ها حضور ندارند . آنگونه که این فرمانده کاندائی می گوید :" برای جامعه بین المللی مسئله رواندا کاملا عادی است . میلیونها انسان بدین دلیل کشته شدند و یا می شوند چونکه ما قادر به درک مقوله انسان و انسانیت نیستیم ."
اکنون و پس از دهسال هیچ دلیلی وجود ندارد که بگوئیم , اگر امروز نیز جنایتی همچون رواندا اتفاق افتد ,آمریکا و سایر متحدانش عکس العمل دیگری غیر از واکنش آنزمان خود نشان می دادند .
براستی اینگونه نیست ؟
¦ Behrang Riahi @ Wednesday, April 07, 2004
¦ 0 Comments
روز شنبه 3 آوریل 04 روز اعتراض میلیونی مردم اروپا علیه سیاستهای جهانی شدن نئولیبرالی و خانه خرابی ناشی از آن بود . اعتراضی چنین گسترده حاصل قطع نامه آخرین فوروم اجتماعی اروپا در نوامبر سال گذشته بود و سازماندهی اجرائی از مدتها قبل آغاز شده بود . درآلمان و براساس آمار رسمی ارائه شده تنها در سه شهر برلین , اشتوتگارت و کلن 500 هزار نفر به خیابانها آمده و در تظاهرات و میتینگهای گوناگون , خشم خود از سیاستهای دولت ائتلافی " سرخ و سیز " به عیان نشان دادند . شعار محوری تظاهرات مردم , یعنی بی سابقه ترین حرکت تاریخ این کشور , " برخیزید , تا سرانجام اوضاع بهتر شود " بود . فراخوان دهنگان حرکت , اتحادیه های کارگری , سازمانهای مخالف جهانی سازی و احزاب و محافل اجتماعی گوناگون , از جمله حزب سوسیالیسم دموکراتیک آلمان " pds " بوده اند . بی شک شرکت فعالانه اعضای جناح چپ احزاب سوسیال دموکرات و حزب سبزهای آلمان در این حرکت , برشمار شرکت کنندگان افزوده است . چرا که نارضایتی جناحهای مذکور در دور اخیرو در پلنوم ها و کنگره های حزبی شان آنچنان گسترده بود که سخن از انشعاب برای ایجاد احزاب جدید می رفت .
واقعیت آنست که دولت آلمان برای تضمین ثبات نسبی خود در زمینه های سیاسی و اقتصادی , که نقشی تضمین کننده در رقابت های جهان سرمایه داری دارد و نیز برای اجرای هرچه بهتر سیاستهای اتحادیه اروپا , بانک جهانی و سازمان تجارت جهانی , مجبور به روی آوری به رفرمهائی در همین راستاست. این رفرمها اما تاکنون به خانه خرابی هر چه بیشتر وضعیت رفاهی و اقتصادی مردم منجر گشته و دست اندازی بر سیستم تامین اجتماعی , که حداقل تا چند سال قبل از بار ویژه ائی برخوردار بود , روزبروز بیشتر می شود . سرریز کردن هزینه اجتناب ناپذیر رفرمهای نئولیبرالی کنونی بروی دوش اقشار متوسط و پائین جامعه , که از سوی دولت حاکم " آگندا 2010 " نامیده می شود " , نمی توانست و نمی تواند آنان را خشمگین نسازد . افزایش بی سایقه سن بازنشستگی , بالارفتن هزینه های درمانی , پائین آمدن سطح دستمزدها , حقوق بازنشستگی و حقوق بیکاری از جمله مسائلی هستند که بررادیکالیسم مردم افزوده و بررشد جنبشهای اجتماعی متشکل آنان برای مقابله با سیاستهای دولت حاکم شتاب می بخشد .
¦ Behrang Riahi @ Sunday, April 04, 2004
¦ 0 Comments
